dinsdag 23 mei 2017

Trots


  Een waanzinnige haat voor het triviale lijkt me een wezenlijk kenmerk van fundamentalisten. Als we naar voetbal kijken, muziek luisteren, een taartje eten, op het strand liggen of een tennisballetje slaan, zijn we namelijk vrij.

   En als we vrij zijn, zijn we niet met onze gedachten bij God, Allah, of het Vliegend Spaghettimonster. Voor de fundamentalist is dit onverteerbaar. Het Vliegend Spaghettimonster is alles, zijn leven staat vierentwintig uur per dag in dienst van het Vliegend Spaghettimonster en als wij een balletje slaan, spugen we op het Spaghettimonster en op de fundamentalist.

  Misschien was die aanslag bij toeval in Manchester, maar zo niet, dan is het een sterke slag.
  Als we morgen naar een mooie passeerbeweging van Traoré zitten te kijken, zullen we met onze gedachten bij opgeblazen kinderen zijn en maar matig van deze passeerbeweging kunnen genieten.
  Een fraaie overwinning voor het Vliegend Spaghettimonster.

zondag 21 mei 2017

Vomar

RGB Free, by AMBROZ
Ik dacht dat het dieptepunt in de discussie over agenten met een hoofddoekje wel was bereikt toen bij Nieuwsuur Ahmed Marcouch hierover 'in debat ging' met Samira Bouchibti, terwijl Mariëlle Tweebeeke steeds duidelijker met haar gedachten naar een lekker glas wijn leek af te dwalen.

 Maar toen las ik een artikel in Trouw.

Youssra Bochhah uit Almere, in opleiding tot kindertherapeut en onderzoekster aan de UvA, heeft in dat artikel het volgende te melden:

Ziet men dat je een soortgenoot bent, dan win je sneller het vertrouwen. Jat een moeder iets bij de Vomar, dan kun je haar misschien ook beter vermanen, door te zeggen dat stelen niet is toegestaan in jouw religie.

  De toekomst van Nederland: een agente die met een verdachte in de Vomar staat te bespreken wat er in de koran precies over stelen staat.  

woensdag 10 mei 2017

Vast

RGB Free, by MZACHA
Ik zat in de tuin te werken, toen ik geritsel hoorde achter de heg. Een oudere vrouw riep 'Klaartje' en leek vanuit de tuin van de achterburen door te willen stoten naar ons terras.
 Geïnteresseerd zat ik te wachten totdat deze vrouw verwilderd, het haar vol takjes, onze tuin in zou tuimelen.
  Helaas gebeurde dat niet.
  Het bleef even stil, waarna de vrouw riep: 'Is daar iemand?'
  Nu kon me met goed fatsoen niet meer stilhouden, dus beaamde ik dat er inderdaad iemand was.

   'Heeft u een hond gezien? Het is een teckel. Ze heet Klaartje.'

  Nu had ik inderdaad in de hoek van de tuin, waar een paar flinke bamboebossen staan, geritsel gehoord.
  'Volgens mij zit ze daar in de hoek', riep ik over de schutting naar de onzichtbare vrouw. 'Ze zit in de bamboe.'
  'Waarom komt ze dan niet?', vroeg de vrouw zich hardop af, waarna ze vertwijfeld weer de naam van de teckel begon te roepen.
  Aangezien ik een echte hands-on mentaliteit heb, en ook een spin in het organisatieweb pleeg te zijn, ging ik op onderzoek uit.
  Ik schoof wat takken opzij en stelde vast wat er aan de hand was: de teckel had zichzelf compleet klem gelopen tussen twee bamboestokken.
 
  'Ze zit vast', riep ik. 'Ze zit vast in de bamboe.'

  Nu zitten we allemaal op ons eigen manier weleens vast in de bamboe en Klaartjes situatie deed me eigenlijk behoorlijk aan mezelf denken, op overdrachtelijke wijze dan, maar voor dat soort reflectie was het nu niet het juiste moment.

  Dit was een moment voor actie.

  Gedecideerd liep ik het schuurtje binnen, pakte een flinke schoffel, manoeuvreerde deze door de dicht op elkaar staande bamboestokken en trok een van de twee stokken waarin Klaartje zichzelf had vastgelopen naar achteren.
  Toen ze de schoffel zag begon ze te keffen alsof haar laatste uur geslagen had en ik was vooral bang dat ze zich na bevrijding als een dolle op mij zou storten, wat gelukkig niet gebeurde.
 Nadat Klaartje er verongelijkt vandoor was gestoven, zette ik de schoffel met een voldaan gevoel terug in de schuur.
 De redder van in bamboestokken verstrikte beesten had zijn taak weer verricht.   

zaterdag 6 mei 2017

Illegaal

RGB Free, by JAZZA
Een paar dagen geleden waren er ineens drie stekjes op mijn dakterras verschenen. Ik zag ze toen ik toevallig een blik uit het raam wierp. Of eigenlijk zag ik het meest linkse stekje, van mij uit gezien.
  Dat het er drie waren, ontdekte ik later pas.
  Ik had die dag een hoop bezigheden en pas aan het einde van de dag was het moment daar: ik ging poolshoogte nemen.
  Jas aan, schoenen aan.
  Das om: het lijkt alleen maar kouder te worden. Ik stapte mijn dakterras op, dat feitelijk begint na een trapje, een stenen paadje en nog een trapje.

  De drie stekjes stonden erbij alsof ze er altijd al hadden gestaan.

  Eigenlijk waren het stekken, ze waren ongeveer even groot als ik zelf. Ook hadden ze prijskaartjes: ze kostten alle drie 45 euro. Het waren groene dingen die om houten steunstokken kronkelden.
  Feitelijk wist ik niet eens zeker dat het stekken waren, maar dat was wel het eerste dat bij me opkwam.
  De conclusie was onvermijdelijk: ik had te maken met een illegale stekjeskweker die mijn dakterras gebruikte voor zijn snode plannetjes.

  De dagen daarop bleven de stekjes precies staan waar ze stonden. Ze hadden iets triomfantelijks over zich, alsof het een ontzettende stunt was dat ze daar doodgemoedereerd een beetje op mijn dakterras stonden te stekken.
  En toen waren ze ineens weer verdwenen.
  Als je niet beter wist, waren ze er nooit geweest. Maar dit is zeker nog niet het einde van het verhaal: het onderzoek is pas net geopend en de waarheid rond de mysterieuze stekken zal ooit boven water komen.

vrijdag 28 april 2017

Leeftijdsgrens

Foto: wikipedia
Als een columnist het verzonnen had, zou je het te voor de hand liggend vinden: Henk ten Cate die in opspraak komt door een louche deal binnen de taxiwereld.
  Als er één voetbaltrainer is die onweerstaanbaar aan een dubieuze taxichauffeur doet denken, is het Henk ten Cate wel.
  Je hoeft niet heel veel fantasie te hebben om je Henk ten Cate voor te stellen voor een regenachtig station, leunend tegen zijn portier, handen diep weggestoken in een vale regenjas terwijl hij boven een slordig gedraaid sjekkie de reizigers staat te monsteren.
  Ben je eenmaal in zijn taxi gestapt dan mompelt hij iets onverstaanbaars met dat hese stemgeluid, als hij wegscheurt neemt hij twee asielzoekers mee op de motorkap en eenmaal aangekomen op bestemming geeft de meter op raadselachtige wijze het drievoudige aan van het bedrag dat je zelf ongeveer had ingeschat.

  'De meter liegt niet', hijgt Henk, terwijl zijn handen op onheilspellende wijze steeds dieper in die regenjas wegzakken.

  Het lijkt me geen ramp als deze figurant voor een matige maffiafilm het Nederlands Elftal even overslaat. Ik zie het gewoon niet voor me: Henk ten Cate die Davy Klaassen gaat uitleggen waar hij moet lopen als de bal aan de andere kant van het veld bij de linkshalf terechtkomt. We hebben op dit moment een selectie vol keurige schooljongens, die staan naar zo'n hijgende glijcrimineel te staren alsof ze in het verkeerde toneelstuk zijn beland.

  'Gewoon met je poot richting porum van die bijgoochem graaien', dat soort teksten stel ik me voor bij Henk ten Cate.
  En dan een gezicht erbij trekken alsof je bij de cornervlag even nonchalant het wereldraadsel hebt geopenbaard.
  Nee, Henk ten Cate, dat is voetbal uit de oude doos, de tijd dat je nog kon drijven op een vlotte babbel en het charisma van de charmante struikrover.
  Jongens als Donny van de Beek en Appie Nouri, de toekomst van het Nederlands voetbal, zijn frisgewassen VWO-scholieren met een grenzeloos vertrouwen in de goedheid van de mens. Dat soort jongens denken niet in het uitdelen van koekies, die ratelen over looplijnen, inzakkende verdedigende middenvelders en doordekkende backs alsof ze er gisteren nog een mondelinge overhoring over hebben gehad.
  Moderne voetballers die een moderne trainer nodig hebben, de ondergrens qua leeftijd zou ik op 1960 leggen.
  En laat Frank de Boer daar nou nog een mooie tien jaar boven zitten.

donderdag 27 april 2017

Eenheid

RGB Free, by GESINEK
Op Koningsdag sluip ik door de straten op zoek naar goedkope boeken. Ik probeer de indruk te wekken niet echt in deze boeken geïnteresseerd te zijn, omdat ik denk dat dit de prijs zal verlagen. Helaas heeft zelfs de meest onnozele verkoper mijn sluwe plannetje onmiddellijk in de gaten.

   'U houdt echt van boeken', stelt een meisje achter een kraampje vast. Even verderop uit iemand het vermoeden dat ik de andere boeken van een schrijver 'zeker allemaal al heb.' Toch is het een geslaagde rooftocht, met als hoogtepunt een Faust uit 1949.

  Goethe schreef zijn Faust in de 18e en 19e eeuw, er verscheen een Nederlandse vertaling van de Wereldbibliotheek in April/Mei 1911, later een 'vijfden druk' in 1949 en op 27 april 2017, Koningsdag, pak ik een van die vijfde drukken uit 1949 op en vraag hoeveel het moet kosten.

  'Vijftig cent.'

  Het zal wel aan mij liggen, maar ik word een beetje giechelig van de Faust voor vijftig cent.
  Het voorwoord uit 1911 is geschreven door een zekere Carel Steven Adama van Scheltema, die kort medicijnen studeerde, toneelspeler werd om zich daarna 'geheel aan de literatuur te wijden.'
  Deze Scheltema schreef een mooi voorwoord, waaruit echter wel weer eens blijkt dat het achteraf inderdaad mooi wonen is.
  Volgens de tot de literatuur bekeerde voormalig medisch student kon de twintigste eeuw wel eens een periode van prachtige renaissance worden, waarin Goethe's waarden volop tot bloei zouden komen:

  Bedriegen niet alle tekenen, dan beweegt onze tijd zich opnieuw van een verbrokkelde veelheid tot een nieuwer en hoger eenheid, van een verwarde verbijzondering tot een nieuwe, begrepen en beheerste algemeenheid [...] en zal de toekomst onzer eeuw misschien eenmaal als de grote wedergeboorte beschouwen.

  Het lijkt erop dat die verbrokkelde veelheid zich iets minder makkelijk tot een eenheid liet smeden dan Adama van Scheltema in 1911 voorzag.

dinsdag 25 april 2017

Verlangen

RGB Free, by RWLINDER
Je hoort weleens iemand verkondigen dat het kapitalisme aan alle oorlogen een einde gaat maken en de wereld in een groot paradijs gaat veranderen.

  'Als iedereen een Xbox heeft, is iedereen tevreden.'

   Ik vrees dat deze mensen de piramide van Maslow niet voldoende bestudeerd hebben. Het zou goed kunnen dat we over honderd jaar allemaal voldoende te eten en te drinken hebben en dat de robots elk moment gratis en voor niets een mooie Xbox voor je in elkaar kunnen sleutelen. Je ziet echter nu al waar het vervolgens heen gaat: als we allemaal goed doorvoed en veilig zijn, schuiven we op naar het volgende level van Maslow's pyramide: 'Behoefte aan waardering en erkenning.'

  Een uitstekende manier om je eigen status te verhogen, is die van de ander te verlagen. Ook kan het helpen jezelf in de slachtofferpositie te manoeuvreren, wat de ander automatisch tot dader en dus minderwaardig maakt.
   De toekomst: een wereld bezaaid met door robots geproduceerde Xboxen en miljarden mensen die de hele dag tegen elkaar staan te schreeuwen dat de ander een fascist is.
  Boekwinkels die uitpuilen met titels als  'Hallo witte mensen', 'Hallo zwarte mensen', 'Hallo kale mensen', 'Hallo kleine mensen', 'Hallo schele mensen', 'Hallo zieke mensen', 'Hallo mensen met een leerachterstand' en 'Hallo mensen die vergeten zijn het vuilnis buiten te zetten.'

  De enige manier om de toekomst nog een beetje leefbaar te houden, is een mensachtige diersoort te creëren die we de hele dag de maat mogen nemen, voor fascist uit kunnen schelden en waar we boeken over kunnen schrijven waarin we uitleggen dat zij de wereld tamelijk onleefbaar hebben gemaakt.
  Slagen we er niet in deze diersoort te creëren dan zou het leven tienduizend jaar geleden in een tochtige grot best wel eens aangenamer kunnen zijn geweest dan het leven in de tweeëntwintigste eeuw.